Pygmalion’ın fildişinden yaptığı bu kadın heykeli o kadar güzel olmuştur ki, yaşayan hiçbir kadın onun güzelliğine yanaşamaz. Pygmalion ona âşık olmuş halde bulur kendini… Aşk, bereket ve güzellik tanrıçası olan Afrodit onuruna verilen festivalde ona bir adak adar Pygmalion: Afrodit’ten fildişinden oyduğu kadınına benzeyen bir gelin istemiştir arzularını kabul etmekten korka korka.

Hiç çölde deniz feneri olur mu? Olur olur. Hikaye çölde başlayıp, okyanusta devam ediyor.Zamanın birinde, insanlardan uzak bir çöle kimin veya kimlerin yaptığının bilinmediği ya da bilinilmesinin istenilmediği küçük bir deniz feneri inşa edilmiş.

Siyah, yazmaya çalışıp da en çok zorlandığım renksizliktir.Çünkü,doğada yoktur ve anlatılması pek güçtür. Karanlığı ancak bir ışıkla anlatırsan anlam bulur. Derler ya hani,herşey zıttı ile değer kazanır. İşte, siyahı böyle de anlatamazsınız. Çünkü zıttı beyazdır. Beyazı da ışıkla ayrıştırırsan doğadaki her renktir. Siyah da aslında içinde her rengi barındıran çok yüklü bir enerjidir.

Sensizliği hiç düşünmemiştim… Sensizliğe alışmayı hele aklıma dahi gelmemişti… Ne de çok şey öğretmişsin bana… Sevgini hiç göstermemene rağmen, ne kadar yakın sevmişsin beni…  Nede çok özlemişsin, bir kelime bile sarf etmeden anlatabilmişsin Babam; senden çok şey öğrendiğimi, sensizliği düşününce bir bir aklıma geliyor...

Bağımsızlık  - cesaret – kararlılık – insani  – enerjik… Beş kelimede beşinci mevsim… Ele avuca sığmayan yaramaz çocuk… Biliyorum 1000 sene de geçse değişmeden hallerini yaşayacak… ve anılarını yaşatmaya devam edecek... Kaçamaklı nisan gülüşünün ardında neler sakladığını kimse bilemeyecek. Mucizeler mevsimi…

Onunla ilk işyerine giderken yolda karşılaştık. Çok yorgun ve bitkin bir hali vardı. İş yerime kadar beni takip etti. Aç olduğu kesindi. Ona yemesi için bir şeyler alıp verdim. Sonraki günler Alıştık birbirimize,her gün işyerinin kapısında karşılıyor.  

Ölüm...Duyunca insanın içinde bir ürperti kaplar.Çok soğuk bir ifadedir.Onu bu kadar olumsuz kılan bizim ona verdiğimiz anlamdır aslında yoksa ölüm; çok göreceli bir kavramdır. Yani onunla da olmuyor onsuz da olmuyor. Ölüm olmazsa ne olur kimse bilmiyor. Ya çok mutlu olurduk, ya da her şey birbirine karışır mutsuzluğu hep yaşardık..

Benim içimde gizlediğim ve kendimi zaman zaman sakladığım küçük bir dünyam var; bazen mutluluk ve neşeyle ama çoğu zaman hüzünlerin arasından dökülen gözyaşlarımı tutamadan sakladığım. Saklı dünyam bana benzemiyor, kendimi küçük bir çocuk gibi hissettiğimde hep oraya giderim, hayatı görmek, anlamak için ama bir türlü başaramam. Çünkü bu dünyamda çok yalnızım ve çok çaresiz...

Her şey eski fotoğrafları düzenlerken oldu aslında... Bir film şeridi gibi geçen bir hayatın farkına vardım. Öyle ki nasıl geçmiş, neler hayatımızda iz bırakmış veya neleri unutmuşuz... Eski dostlar ve kaybettiklerimizin objektif karşında poz verişleri ne de güzelmiş.

Cümleler geçmişten konuşulacaksa eğer, hani diye başlar ya ...Zamanla anlıyor insan, her anının farklı tadını! Geçmiş bitmiştir artık; unut gitsin, takma denilir çoğu zaman, oysa unutuluyor gibi bir çok yaşanmışlar ve yaşamın özeti kalıyor sadece ki oda hafızası güçlü insanlarda…

Bir can dostumun deyimiyle özgürlük anı yaşayabilmektir. Anlık kararları alabilmek veya onu uygulama safhasına geçirmek aslında iki farklı süreç bana göre. Kendi başına tüm etkilerden bağımsız aldığımız kararlar özgür, ancak bunu uygulama alanı bulup yapabilmemiz ise özgürlüktür. Bu bir bakış açısı tabii ki… Biz bunun neresindeyiz?

Bahar gelir gelmez…Badem ağaçları çiçeklenir, dallar beyaza keser. Papatyalar bir anda toprağı halıya çevirir. Doğanın kokusu değişir, gökyüzü bile daha berrak görünür. Bahar yalnızca bir mevsim değil; ruhun yeniden doğuşudur. İçimizde cemreler birer birer düşer, duygular kabarır, kalp kıpır kıpır olur.

İnsan dünyaya gelirken hiçbir tercihte bulunmaz. Doğmak, bizim irademiz dışında gelişen bir hakikattir. Ancak doğduktan sonra attığımız her adım, aldığımız her nefes, yaptığımız her seçim bizim kararlarımızla şekillenir.

Köyceğiz gölünün kıyısında, gecenin bir yarısı… Saatin önemi yok, çünkü zaman bu manzara karşısında anlamını yitiriyor. Ay ışığı gölün yüzeyine düşmüş, oradan da yansıyarak odama sızıyor. O loş ışık, dört köşeli otel odamın içinde kırık bir huzme gibi süzülüyor. Yapayalnızım. Kendimle baş başa.

Bazen kelimelere yeni anlamlar yüklenir. Zihni özgür bırakıp, sözcüklerin akışına kapıldığında, insan karmaşık düşüncelerini kâğıda dökerek hafifler. Ben de öyle yaptım; bin bir düşünceyi beynimde serbest bıraktım, duygularımı ve hislerimi kısa bir süreliğine tatile çıkardım. Şimdi soruyorum kendime: Huzurlu muyum acaba?

Çoğu zaman biz insanlar, sözcüklerin kıymetini bilmiyoruz. Onları hoyratça tüketiyoruz ya da büsbütün suskunluğu seçiyoruz. Oysa farkındayız aslında… Sözcükler bizim kurtarıcılarımızdır. Bizi biz yapanın ta kendisidir.

Her yeni gün, beraberinde yeni hikâyeler ve yeni öğretilerle gelir. Bir bakarsınız, başka hayatların tecrübeleri yaşam alanımıza girmiştir. Kimi zaman acıdan, kimi zaman tesadüflerin tatlı armağanlarından süzülen bu hikâyeler bize güç katar.

Kalemin ilk yazgısıdır… Mürekkebin ilk damlası…Bir meclise girerken alınan giriş belgesi, her söze başlarken dudaktan dökülen ilk cümle…