Çoğu zaman biz insanlar, sözcüklerin kıymetini bilmiyoruz. Onları hoyratça tüketiyoruz ya da büsbütün suskunluğu seçiyoruz. Oysa farkındayız aslında… Sözcükler bizim kurtarıcılarımızdır. Bizi biz yapanın ta kendisidir.

Bir düşünün; eğer kelimeler olmasaydı biz ne olurduk?İnsan olmanın özünden ne kalırdı geriye? Sadece eli, kolu, ayağı hareket eden, düşünen ama hiçbir şeyi değiştiremeyen bir varlık sınıfına indirgenirdik. O hâl, bilinmezliğin ötesine geçemeyen, sığ bir sessizlik olurdu.

Ruhlarımız sessizliği kaldıramaz. Çünkü her ruh, eninde sonunda kendini besleyecek bir başka ruhun sözcüklerine ihtiyaç duyar. Bir bakarsınız bir cümleyle diriliriz, bir bakışla hayata yeniden tutunuruz. Ama kimi zaman sözcükler bile yetmez. Çünkü biz insanlar, ruhumuzun etrafına kalın duvarlar öreriz. Kimi zaman savunmak için, kimi zaman yanlış da olsa iyi bir amaç uğruna. O duvar, ruhumuzu korumak yerine aç bırakır. Aç kalmış ruhlar, en derin yaraları taşır.

Oysa yapılması gereken basittir: Kendi içimize kapanmak yerine, kendi bencilliğimizi doyurmak yerine, bir başka ruha dokunmaktır. Bir adım atın… Bir ruhu besleyin ki başka bir aç sizi hissedebilsin. O zaman göreceksiniz, sizin yaralı yanlarınıza da bir dost gelip dokunacak; konuşacak, dinleyecek, saracak ve sevecek.

Kırın duvarlarınızı! Eğer kıramıyorsanız, bırakın kendinizi… Çünkü ruhunuzun yabancısı olmayan bir başka insan mutlaka vardır. O kişi, en zayıf yerinizden sızar, ruhunuza akar, size zarar vermeden, belki uzaktan ama incelikle sever.

Ruhunu her şeye kapatanlara bir sözüm var: Ben kimseye zarar vermem, sen de verme. İzin ver ki sözcükler yüreğine aksın. Biz onlarla varız. Ben seninle varım, sen benimle var ol ki, karanlıklarımız aydınlığa dönüşsün. Şeytani hisler mağlup olsun.

Kim bilir, sana kim ne kadar zarar verdi? Onu unutturabilir miyim, bilemem. Ama yalnızlığını unutturabilirim. Bir yerden başlamak lazım. O kalabalıklar içinde seni boğan sessizliği bozmak gerek. Çünkü insan, başka bir dost yüreğe dokunmadıkça eksiktir.

Haydi! Yakınında hissettiğin bir yüreğe dokun. Yarın değil, şimdi. Bir sözle, bir tebessümle, bir bakışla… Çünkü bazen en küçük bir dokunuş, koca bir karanlığı dağıtmaya yeter.