Hiç çölde deniz feneri olur mu? Olur olur. Hikaye çölde başlayıp, okyanusta devam ediyor.Zamanın birinde, insanlardan uzak bir çöle kimin veya kimlerin yaptığının bilinmediği ya da bilinilmesinin istenilmediği küçük bir deniz feneri inşa edilmiş. Çölün ortasında yalnız, kimsesiz,temelsiz... Oraya ait olmağı halde orada çaresiz beklerken bir mucize gerçekleşir. Küçük deniz feneri bir soğuk çöl gecesinde büyük bir fırtınayla savrulur. Korkar deniz feneri ama bilmez asıl olması gereken yere savrulacağını. Sadece fırtınaya kendini bırakır. Gözünü açtığında gece sabaha dönmüştür bile. Kendisini kocaman bir okyanusun ortasında bulur.

O, taştan yapılmış beyaz deniz feneri yine bir mucize ile yüzmektedir. Çölde gördüğü serabın gerçekten var olduğunu anlamıştır. Mutluluktan ağlar, ağladıkça bedeni büyür, büyüdükçe güçlenir, güçlendikçe ışığının yandığını fark eder. Bu ışık ona deniz feneri olduğunu hatırlatır. Artık o küçük deniz feneri özgür deniz feneri olmuştur. Sahildeki deniz fenerlerinin aksine okyanustadır. Ama bu onu bilmemektedir. Fırtınaya karşı sevgi minnet duyar. Bir amacı da vardır özgür deniz fenerinin. Okyanusta yolunu kaybetmiş gemileri limanlarına ulaştırmak. Özgür Deniz Feneri, sessiz gündüzlerden, karanlık gecelerden, soğuk ve yağışlı fırtınalardan, büyük dalgalardan daha güçlü olduğunu onları birer misafir gibi kabul edip, ağırladığında fark etti. Yine bir yagmurlu gecede dalgalarla boğuşmaktan yorulan bir gemi gördü.

 İşte tam zamanıydı. Gemiye doğru ışığını saçarak yaklaştı. Buna alışkın olmayan yara almış gemi özgür deniz fenerine korkarak yaklaştı. Başka çaresi yoktu. İkisi de ilk kez birbirlerini görmüşlerdi, sanki yıllardır berabermişler gibi. Birden özgür deniz fenerinin ışığı o kadar parladı ki ,gemi sadece ışık görüyordu fener kaybolmuştu. Gemi ışıkların arasında feneri ararken bir liman gördü içi içine sığmıyordu bu nasıl mümkün olabilirdi. Böyle bir limanı daha önce hiç görmemişti. Işığın sıcaklığı denizin soğukluğunu bastırıyordu. Gemi sanki cennette bir limana ulaşmıştı. Gemi mutluluktan sarhoş limanın kollarına kendini bıraktı.

Özgür Deniz Feneri o sıcak ışığı ile gemiyi uzun bir yolculuktan sonra gitmesi gereken, gerçek olan ait olduğu limana usulca bıraktı. Gemi yolculuk yaptığının farkında bile değildi. Aslında gerçek limanına ulaştığında tatlı bir rüyada olduğunu anladı. Yine de çok mutluydu. Kavuştuğu limanda sevgi ve huzur bulmuştu. Özgür Deniz Feneri ile vedalaşamamıştı. Biliyordu ki O hep yanındaydı. Ne zaman okyanusa baksa ışığını görebiliyordu. Özgür Deniz Fenerini aramayın, sormayın, okyanusta kaybolursanız O sizi gelip bulur zaten.