İnsan dünyaya gelirken hiçbir tercihte bulunmaz. Doğmak, bizim irademiz dışında gelişen bir hakikattir. Ancak doğduktan sonra attığımız her adım, aldığımız her nefes, yaptığımız her seçim bizim kararlarımızla şekillenir. İşte hayat, tam da bu kararların toplamıdır.

Elbette kararlarımızı belirleyen sadece kendi içimizdeki irade değildir. Çevremiz, ailemiz, yetiştirilme tarzımız, içinde yaşadığımız toplumun değerleri, örfleri ve kültürü tercih yelpazemizi belirler. İnsan, hangi şeye hayranlık duyuyorsa, hangi değeri özümsüyorsa, seçimleri de o yönde gelişir. Bazen bu hayranlık o kadar büyür ki, kişi onu adeta bir tabuya dönüştürür. Yani karar verme mekanizmamız aslında hem içsel bir aklın hem de dışsal etkilerin harmanıdır.

Ama unutmamamız gereken bir gerçek var: İnsanın en büyük hazinesi aklıdır. Akıl, karar verirken bize yol gösteren pusuladır. Fakat aklın rehberliği bile bazen şüpheye düşer. Çünkü karar verme süreci hiçbir zaman tek boyutlu değildir.

Önümüzde her zaman üç büyük engel vardır: Negatif düşünceler, çaresizlik ve şüphe.

Bu üç düşman, kararlarımızı bulanıklaştırır. Oysa yapılması gereken nettir: Olumsuzluklara karşı daima pozitif kalmak. Kendimize inanmak. Kendimize güvenmek. Sabırla ve kararlılıkla hedefe yürümek. Ve kararlarımızı kirleten ihtiraslardan, kinden, nefretten sıyrılmak. Çünkü nefretin gölgesinde alınan kararlar, insanı yalnızca çıkmaz sokaklara sürükler.

Aslında kararlarımız, bizi şu üç insan grubundan birine dahil eder:

1. Bir şeyler yapanlar.
2. Bir şeyler yapılması gerektiğini sürekli konuşanlar.
3. Olup bitenden habersiz yaşayanlar.

Sorulması gereken soru şudur: Biz bu üç gruptan hangisine daha yakınız? Elbette “bir şeyler yapanlardan” olmak gerekir. Çünkü laf üretmek hiçbir şeyi değiştirmez. Habersiz yaşamak ise insanı kendi hayatından bile uzaklaştırır. Ancak üreten, harekete geçen, cesaretle adım atanlar hem kendilerine hem de topluma fayda sağlar.

Aile hayatında, iş yaşamında, sosyal ilişkilerde alınan kararlar da bu noktada belirleyici olur. Yapıcı, üretken, yol gösterici olabilmek, adeta hayat yolunun işaret levhası olabilmek gerekir. Kendi kararlarımız sadece bizi değil, çevremizdeki herkesi etkiler.

Unutmayalım: Özgürlük ve huzur, kolay kazanılan bir nimet değildir. Bunun bir bedeli vardır. O bedel ise dayanışma ve yardımlaşmadır. İnsan olmanın temel amacı budur: birbirine yardımcı olmak, yükü paylaşmak, hayatı birlikte kolaylaştırmak.

O halde neden bu duyguyu gerektiği gibi yaşayamıyoruz? Neden dayanışma, güven ve paylaşım bu kadar azaldı? Aslında hayat bize sürekli bu yönde işaretler sunuyor. Önemli olan onları görebilmek. Çünkü karar vermek, sadece bir tercihte bulunmak değil; aynı zamanda pozitif bir yöne niyet etmektir.

Her şeyin başlangıcı işte bu noktada gizlidir: Pozitif olmaya karar vermek. Ve bu kararı içtenlikle hissetmek.

Çünkü hayatta en önemli karar, sadece bir adım atmak değil; o adımı hangi ruh hâliyle attığımızdır.